01.04.2012 . Πέρασε ένας χρόνος . Και δεν μπορώ να πω οτι δεν το κατάλαβα, το κατάλαβα και με το παραπάνω.. Όμως θυμάμαι την περσινή Πρωταπριλιά σα να ΄ταν χτες . Δε θα ξεχάσω ποτέ την αγωνία μου μια βδομάδα πριν να έρθει εκείνη η μέρα, εκείνη της Μαρί-Νικόλ, του Μενέλαου, του Τριαντάφυλλου, και γενικότερα της παρέας μου . Και σίγουρα η αγωνία και ο πόνος του Γιώργου, της Πόπης, του Θοδωρή, του Βαγγέλη, του Πέτρου που ήταν στην Αγγλία, της παρέας του ήταν πολύ μεγαλύτερη.. Όσο για τους γονείς μας, μόνο εκείνοι ξέρουν τι τράβηξαν ψυχικά και τι προσπάθειες κατέβαλαν γα να μας καθησυχάζουν και να μας δίνουν ελπίδες πως όλα θα πάνε καλά . Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια της μαμάς μου : " Ο Ορέστης είναι δυνατό παιδί, θα τα καταφέρει " ...
Έλα όμως που δεν τα κατάφερε. Ο Ορέστης δυστυχώς έχασε τη μάχη στις 01.04.2011 . Δεν πέθανε, τον σκότωσαν . Η αυθαιρεσία του ελληνικού στρατού, αρχικά, και έπειτα, η αδιαφορία ή μάλλον η ανικανότητα των γιατρών του νοσοκομείου Ρόδου . Όταν ο Ορέστης μεταφέρθηκε στο 401 ήταν πια αργά..
Ήταν μεσημέρι Παρασκευής όταν έγινε σεισμός στο νησί μας . Και δεν άργησε να έρθει το κακό . Λίγο αργότερα χτύπησε το κινητό μου, και ήταν η Μαρί-Νικόλ.. Κλάμα, κλάμα, κλάμα.. και μία μόνο φράση " Μαίρη πέθανε, άκουσα που το έλεγε ο μπαμπάς μου στη μαμά μου " . " Είσαι σίγουρη ; " της είπα και έτρεξα στο δωμάτιο της μαμάς μου να τη ρωτήσω . Δεν ήξερε τίποτα και πήρε τον Καραγιάννη . Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται . Μετά την επιβεβαίωση δε θυμάμαι πολλά . Ξαπλωμένες με τη μαμά μου στο κρεβάτι, να σπαράζω στο κλάμα και να ρωτάω " ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ ", "ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ " . Και η μαμά μου ήταν ανήμπορη πια να με ησυχάσει, είχε λυγίσει.. Εκείνα τα λεπτά πέρασαν όλοι απ' το μυαλό μου . Η οικογένειά του Ορέστη, ο αδερφός μου που έλειπε από το σπίτι, ο Γιώργος ο κολλητός του και όλοι οι φίλοι του που σπούδαζαν και το περνούσαν μόνοι τους.
Ο πόνος ήταν τεράστιος . Όλη η Ρόδος έπεσε σε βαρύ πένθος . Αλλά είναι διαφορετικό να πονάς για ένα δυσάρεστο γεγονός και διαφορετικό να πονάς γιατί αυτό το γεγονός συμβαίνει στη ζωή σου, γιατί χάνεις το φίλο σου..O " φαντάρος που έφυγε από μηνιγγίτιδα " ήταν ο Ορέστης μας.. Δε θα ξαναπούμε ποτέ σε αυτούς που μας ενοχλούν " Είσαι ένα call me back στον Ορέστη και το Γιώργο ", δε θα τον ξαναδούμε ποτέ στο Βενετόκλειο να φωνάζει για τον Παναθηναϊκό, δε θα ξανασυζητήσουμε ποτέ μαζί του στο χωριό, δε θα τον δούμε ποτέ ξανά να μεθάει και να χορεύει στις χοροεσπερίδες..
Και επειδή τον τελευταίο καιρό έχει βγει προς τα έξω η καρπάθικη φλέβα μου, έγραψα κάποιες μαντινάδες για τον Ορέστη...
